‘बेहोसपछि त होसमा आउँदा क्या दामी भो

यहाँ पिउने म, पिलाउनेको पो क्या बदनामी भो...’ बोलमा शिव परियारको स्वर र गितकार राजेन्द्र थापाको शब्दमा निकै चर्चित र लोकप्रिय गीत हो यो। 

जुन गीतको मज्जा जोकोही स्रोताले पनि लिएका होलान्। तर, यो गीतको भावसहितको आनन्द आजभोली कोही कसैले लिएको छ भने, सायद नेपाली कांग्रेस भाग दुईका सभापति गगनकुमार थापाले लिइरहेको हुन सक्छन् कि! 

भदौ २४ गतेको हिंसात्मक विध्वंशका क्रममा कतिपय आक्रोसित युवा आन्दोलनकारीले नेपाल प्रहरीका वरिष्ठतम् अधिकृतदेखि जवानसम्मलाई उनीहरुको कार्यस्थल र कार्यालयमा भौतिक आक्रमण गर्नेदेखि सिन्किनाले सुइँठिँदै ‘छ्या! छ्या!! गर्दै भेडाबाख्रा लखेटेझैं लखटेर उनीहरुकै विभिन्न दर्जानी चिन्ह अंकित पोसाक लगाउँदै सडकमा जात्रा देखाएका थिए। 

फलस्वरुप मुलुकमा उत्पन्न राज्यविहिनाको स्थितिलाई पुनः लिकमा फर्काउन ‘बडो जुक्तिले’ राष्ट्रपतिबाट भदौ २७ गते प्रतिनिधि सभाको विघटन र ६ महिनाभित्र निर्वाचन सम्पन्न गर्ने कार्यादेशसहित पूर्वप्रधानन्यायाधीश सुशीला काकी नेतृत्वको चुनावी सरकार बनाए। 

त्यही विषम तर नियोजित परिस्थितिको चपेटामा परेर जीवन र मृत्युसँग पैँठाजोरी खेलिरहेका कांग्रेस सभापति शेरबहादुर देउवाप्रति सामान्य मानविय सदभावसम्म नदेखाई कोपभाजनको योजनाबद्ध युद्धमैदानमा उत्रिएका थिए, तत्कालीन महामन्त्री गगनकुमार थापा। 

उनमा एकाएक पलाएको ‘नार्सिसिस्ट’ योजनाका मुख्य सारथी बन्न पुगेका थिए, अर्का महामन्त्री विश्वप्रकाश शर्मा। थापा र शर्माद्वयले सामाजिक सञ्जालमार्फत ‘विशेष महाधिवेशन’को नाममा चलाएको अभियानमार्फत जसरी पनि देउवालाई अपदस्त गर्दै पार्टी कब्जा गर्न तल्लिन थिए। 

पार्टीलाई एकताबद्ध गर्दै आसन्न निर्वाचनसम्म लैजाने अनेक प्रयासका बाबजूद थापा र शर्माले पुसको अन्तिम साता आफ्नो लक्ष्य बमोजिम पार्टी कब्जा गरिछाडे। भदौ २४ को आन्दोलनका क्रममा केही उदण्ड युवाहरुले प्रहरीका डिआइजी, इन्सपेक्टर र ट्राफिक पुलिसको ड्रेस र टोपी लगाएर बिच सडकमा सिठ्ठी फुक्दै रमिता देखाएकै झझल्को दिन भ्याए। 

भलै आफूले गरेको गतिविधिलाई निर्वाचन आयोग वा अदालतबाट अवैधानिक करार गर्दै पार्टीको नाम र चुनाव चिन्ह ‘रुख’ नदिएको खण्डमा पनि ‘सात दशक पुरानो प्रजातान्त्रिक समाजवादको सिद्धान्त’लाई नै तिलाञ्जली दिँदै प्रयोजित नयाँ दलको नाम र सम्भावित चुनाव चिन्ह ‘काइयो’ नै लिएर भएपनि निर्वाचनमा जाने तयारीमा थिए, महामन्त्रीद्वय। 

तर, ‘अल्लाह मेहरवान तो गधा पहलवान’ भनेजस्तै उनीहरुको कदमलाई निर्वाचन आयोगले पनि परिस्थितिको बाध्यताको बर्को ओढाउँदै वैधानिकता दिएसँगै सर्वोच्च अदालतले पनि खासै रोकटोक नगरेपछि विशेष महाधिवेशनबाट प्राप्त अनपेक्षित उपब्धिमा लठ्ठै परे उनीहरु। 

शर्मा भन्दा पनि कांग्रेस भाग दुईका सभापति थापा यसरी लठ्ठ परे कि, उनलाई लाग्यो ‘अब मेरो अनुहार देखाएर निर्वाचनमा गएपछि जनताले मेरो नेतृत्वको पार्टी र उम्मेदवारलाई भोट नहालेर कसलाइ हाल्छन् त?’ तर, परिणाम झण्डैझण्डै शून्य त नभनौँ मुस्किलले तीन दर्जन सांसद हात लाग्यो।

शिव परियारको गीतको अन्तरामा ‘बाहिर अमृत लेखे पनि भित्र भने विषादी रैछ.. माया, अमृत पिएदेखि जिन्दगी क्या विरामी भो’ भनेजस्तै चुनावी परिणाम आउला भन्ने उनलाई के थाहा? 

किन कि तत्कालीन नेकपा माओवादी केन्द्रको सत्तागठबन्धन टुटाएर एमाले अध्यक्ष केपी शर्मा ओली नेतृत्वको नयाँ गठबन्धन सरकार कांग्रेस सभापति देउवाकै पहल र योजनामा बनेको बुझाई जनतामा गहिरोसँग परिसकेको थियो। 
जसका कतिपय विवादस्पद क्रियाकलापक र मिडियामार्फत फैलिएको अतिरञ्जितपूर्ण भाष्यसहितको आलोचनका कारण जनता ओली र देउवासित आजित र आक्रोसित बनिसकेका थिए। 

तर, त्यो भन्दा ज्यादा आक्रोसित अवैधानिक ‘सत्ता संयन्त्र’मा बस्दै ‘अब यो सरकार ०८४ को निर्वाचनसम्मै चल्छ र अबको दुई वर्षमा देश बदल्छ,’ भन्दै आधा दर्जन भन्दा बढि अध्यादेश जारी गरेर त्यसको श्रेयका लागि अन्तरवार्ता दिनेदेखि विवादस्पद रास्वपा सभापति रवि लामिछानेको ठगीको प्रमाण आफूसँग छ भन्ने दावी गर्दै हिँडेका गगन थापासँग थिए। 

उनका त्यी गतिविधि र अभिव्यक्तिले उनी ओली र देउवाभन्दा अलग होइनन् कि भन्ने सन्देश जनतामा परिसकेको पत्तो उनले पाउनै सकेनन्।

अरु कांग्रेसीहरु जसलाई कांग्रेस भनेकै ‘गगन र गगन भनेकै कांग्रेस’ बाहेक अरु कोही होइन, छैन भन्दै सभापतिको रुपमा देख्न र हेर्न हतारो रहर थियो, उनीहरुमा पनि गगनको अनुहार देखाएपछि भोटको भेलबाढी नै आउँछ भन्ने गगनको भन्दा कैयन गुणा ज्यादा भ्रम थियो। 

जसले विशेष महाधिवेशनका नाममा आयोजित भेला र मेलामा ‘हा, हा र हुँ हुँ’ गर्दै कुनै प्रक्रिया र पद्धतीविना नै सभापतिदेखि सदस्यसम्मको घोषणा गर्दै अबिरजात्रा गर्दै जिल्ला फर्किए, गाउँगाउमा पुगेपछि विशेष महाधिवेशनमा अनुपस्थित नेता र कार्यकर्तालाई ‘इ देखिस्’ भन्दै हिया्उने कार्यमा रमाउन थाले।

विशेष महाधिवेशनको विपक्षमा रहेर पनि चुनावमा प्रत्यक्ष तर्फ गगनकै हस्ताक्षरमा टिकट लिएर चुनावी मैदानमा उत्रिएका नेताहरुविरुद्ध नैतिकताको प्रश्न उठाउन पछि परेनन्। 

सभापतिबाट शेरबहादुर देउवालाई होइन कि ‘देउवा थर नै मुक्त कांग्रेस’ बनाएको सगर्व घोषणा गर्दै हिँडे। 

कुनै बेला नियमित अधिवेशनको माग राख्दै यदि त्यो सम्भव नभए विशेष महाधिवेशनमै जानु पर्छ भन्दै अभियानको सुत्राधार बनेपनि थापा÷शर्माको पुस अन्तिमको विशेष महाधिवेशनको विपक्ष उभिन पुगेका नेता शेखर कोइरालालाई ‘यता न उता’ भएर सिद्धिए भनेर अनर्गल प्रचार मात्रै गरेनन् गगन हराउने षडयन्त्रमा लागे पनि भन्न भ्याए। 

उनले पार्टी एकताका कायम राख्न अन्तिमसम्म मध्यस्तताका लागि गरेको प्रयासलाई ‘राजनीतिक चेत नभएको पात्र’का रुपमा चित्रित र परिभाषित गर्न रमाए।

गाउँगाउँबाट विशेष महाधिवेशनमा सहभागी नभएका कुनै अवसर नखोजेका÷नपाएका निःस्वार्थ कार्यकर्ताहरुलाई समेत ‘अब सिक्कइस्’ अथवा किनारामा परिस भन्दै अपमान गर्न भ्याए। 

अनि जब चुनावको मिति नजिकिँदै गयो र सम्भावित चुनावी नतिजाको छायाँछवीको छनक देखिँन थाल्यो, अनि बल्ल उनीहरुले यसअघि ‘भ्रष्ट कांग्रेसको अनुहार नै देखाउन हुँदैन’ भन्दै भयंकर खतरनाक खलपात्रका रुपमा चित्रित गर्दै आएका उनै शेरबहादुर चाहियो! 

देउवाले भोट मागेनन्, शेखरले आफ्नो क्षेत्र छाडेर अन्यत्र मत माग्न हिडिदिएनन् भन्ने लाञ्छनायुक्त आरोप लगाउन थाले। चुनावमा अहोरात्र मन बाँधेर पार्टी संगठनको हितमा लागिपरेकालाई पनि शंकाको नजरे हेरिरहे।

सुरुवातदेखि जे जे गल्ती गरेका थिए, अन्तिमसम्म पनि त्यही गल्ती दोहोर्याई रहे। अहिलेपनि विशेष महाधिवेशनबाट दावी गरिएको नेतृत्वदेखि त्यसका समर्थकहरुसम्मलाई हामीले कहीँ कतै कमजोरी गर्यौ कि अथवा हामीभित्रैका इमान्दार सहयात्री साथीलाई मन खिन्न हुनेगरी चित्त पो दुखायौँ कि भन्ने सामान्य लघुशंका समेत छैन। 

उनीहरु अब नयाँ रणनीतिमा जुट्दै छन्। एउटा क्षेत्रिय सभापति लगाएर जिल्लाबाट वषौँदेखि केन्द्रीय सदस्यका रुपमा क्रियाशील नेतादेखि जिल्ला सभापति, महाधिवेशन प्रतिनिधिदेखि सामान्य शुभचिन्तक कार्यकर्तासम्मलाई कारबाहीको कोर्रा चलाउन माथिल्लो निकायमा सिफारिस गर्न होडबाडी गर्दैछन्।

कतिले लेटरसहित मिडियामा सार्वजनिक गर्दै भोलि कारबाहीको दायरामा समेत नेपर्ने व्यक्तिलाई पनि अपमानित गर्न तत्पर छन्। यी गतिविधिलाई हेर्दा लाग्दैछ, यिनीहरुलाई पार्टी बनाउनु नै छैन। संविधानले नै सामाजिक बहिष्कारलाई दण्डनीय करार गरेको विषयलाई हेक्कै नराखी ‘देउवा मुक्त कांग्रेस’ भन्न हतारो छ। 

त्यतिले नपुगेर कांग्रेसको स्थापनामा ऐतिहासिक योगदान पुर्याएका पारिवारिक पृष्ठभूमि बोकेपनि आफ्नै बलबुतोले संगठनमा जमेका कोइराला, निधि, सिंह सबै मुक्त कांग्रेस बनाउनु छ। 

कम्युनिष्ट पार्टीभित्र चलिआएको फुटको औचित्य पुष्टि गर्न जसरी ‘परमाणुमा सबैभन्दा ठूलो शक्ति हुन्छ कमरेहरु!’ भन्छन् नि, त्यसैगरी यिनीहरुले त्यही शब्द जस्ताको तस्तै त प्रयोग नगर्लान्, अभ्यास त्यो बाहेक फरक छैन। त्यही कम्युनिष्ट शैलीको निरन्तरता बाहेक नयाँ परिणाम दिने कुनै संकेत छैन। किन भने यिनीहरुमा आफूबाहेक सबैलाई सिध्याउने लक्ष्य छ। 

हिजो देउवामुक्त कांग्रेस बनाउन हिँडेकाहरु देउवाको मुख देखाउँदा भोट घट्छ भन्ने तर्कप्रसादहरु आज देउवाले भोट नमागिदिँदा यो परिणाम आयो र ठूलो अन्तरघात भयो भन्ने तर्कको आडमा आफ्ना अयोग्यताहरु ढाकछोप गर्न तल्लिन छन्। 

यिनीहरुमाथि उठेका नैतिक प्रश्नलाई बिकाउ बुद्धिजिवि र विशेष महाधिवेशनताका लगानी गरिएका मिडियाहरुको सहयोगमा नैतिकता फिर्ता गर्ने होडबाजीमा छन्। 

त्यतिले नपुगेर राजीनामाको नाटक मञ्चन भएको छ। निर्वाचन परिणाम आएको १३ दिनपछि राजीनामाको नाटक मञ्चन गर्दैछन्।

जुन व्यक्ति र समूहले पुस ३० गते भृकुटी मण्डपको भिडमा ‘हा, हा, हुँ हुँ’ गर्दै कुनै दाई निकट कानून व्यवसायीको सहयोगमा निर्वाचनको सट्टा ‘बाचित’ पार्टी पदाधिकारीदेखि सदस्यसम्मको चयन भएको घोषणा गर्दै विजयउत्सव मनाउँदै पार्टी कब्जा गर्न हतारो देखाउँछन्। जब पार्टीको आधिकारिकता सम्बन्धी विषयबारे अदालतमा विवाद उत्पन्न भएपछि लिखित जवाफ पठाउनु अघि फागुनको २३ र २४ गते बल्ला सानेपा मुख्यालयमा पूर्वघोषित कार्यसमिति पदाधिकारी र सदस्यको मनोनयन पत्र तयार गर्दै त्यसमा नक्कली प्रस्तावक र समर्थकको नाम खोज्ने मरिहत्ते गर्दछन्। त्यही समूह र त्यसको नेतृत्वकर्ताले मञ्चन गरिरहेको नाटकको परिणाम के आउँछ भन्ने अनुमान जगजाहेर नै छ। 

यदि गगन थापा र उनको टिमका जिम्मेवार पदाधिकारीलाई पार्टी र नेता, कार्यकर्ताको चिन्ता थियो भने, उनले त्यो चिन्ताग्रस्त परिस्थितिको विश्लेषण गरी आफ्नो समन्वयकारी नेतृत्व क्षमताको प्रदर्शन गरिसक्थे होलान्। 

विभिन्न माध्यमबाट सशक्त बन्दै गरेको विपक्षीसँग चुनावी प्रतिस्पर्धामा कसरी एकातबद्ध मुकाविला गर्न सकिन्छ र त्यसका लागि आफूसँगै विगत ७ दशकदेखिको राजनीतिक त्याग, बलिदान, योग्यता र अनुभवले खारिएका पूर्वपदाधिकारी लगायतका नेता, कार्यकर्तालाई एउटै झण्डामुनी कसरी अटाउन सकिन्छ भनि छलफलको अनन्त प्रयास गर्ने थिए होला। 

तर, उनमा पलाएको अहंकारले पूर्वपदाधिकारीहरुसँग छलफल गर्न तत्परै गराएन र त आफ्नै अविभावकसरहका सभापति देउवादेखि अन्य पदाधिकारीसँग सामान्य शिष्टाचार भेटको प्रयास पनि भएन! 

यदि उनले त्यो प्रयास गर्दा पनि देउवा र विपक्षमा रहेको समूहले अहमता देखाउँदै नकारेको भए, नेपाली समाजमा पछिल्लो समय गगन÷विश्वका लागि जे चाह्यो त्यही कुरा लेख्न र सत्य सावित गर्न सक्षम गगनमैत्री मिडियाको एकल प्रयास नै पर्याप्त हुने थियो। 

देउवाको कुरै छाडौं, संस्थापक नेता बीपी कोइरालाका पुत्र शशांक कोइराला जो अहिलेसम्म चारपटक सांसदबाहेक अन्य लाभको पदमा कहिल्यै पुगेका छैनन् र जहिलेसुकै जुनसुकै सवालमा पनि मुसुक्क हाँस्ने बाहेक केही गर्दैनन्, उनलाई समेत चुनावमा योग्य देखेनन्। भ्रष्ट कांग्रेसकै कित्तामा थन्क्याइयो।

पछिल्लो समय शहर केन्द्रित बसाइँसराइले ढाकिँदै गरेको उपत्यकाभित्रका १५ सिटमध्ये कुनै एउटा सिटमा पनि सांस्कृतिक र जातिय पहिचान बोकेका नेवार समुदायको प्रतिनिधित्वको सवाल त परको विषय, विगत चारवटा चुनावदेखि निरन्तर जित्दै आएका र सम्भवत यो निर्वाचनपछि चुनावी राजनीतिबाट विदा हुने तरखरमा रहेका प्रकाशमान सिंहलाई पनि पत्याएन। 

बरु, भदौ २३ अघिसम्म रवि लामिछानेको पार्टीबाट सांसद र मन्त्री बन्दै कांग्रेसविरुद्ध विष वमन गर्ने सुमना श्रेष्ठदेखि अखिल क्रान्तिकारी विद्यार्थी संगठनको राजनीतिबाट एकाएक नवयुवा ‘जेनजी) आन्दोलनको अगुवाई गर्दै संसद भवन, सिंहदरबार र सर्वोच्च अदालतमा आगो झोसेर खरानी पार्दै हर्षोेल्लास गर्दै चर्चित बनेकी रक्षा बमलाई काठमाडौं ४ र १ नम्बर क्षेत्रका प्रत्यासी बनाउन तत्पर देखियो। 

काठमाडौंको ऐतिहासिक सम्पदा जोगाउँदै कांग्रेसको खम्बाका रुपमा परिचित नरोत्तम बैद्य लगायतका स्थापित नेतालाई पाखा लगाएर कलियुगका आयातिन् भरतहरुलाई खराउ कुर्न लगाइयो।
फलस्वरुप चुनावमा लज्जास्पद पराजयको पगरी लगाउनु परेको छ। 

विशेष महाधिवेशनबाट पार्टी हाइज्याक गर्न सफल भएपनि निश्चित प्रयोजनका लागि सम्पन्न निर्वाचनमा सफलता प्राप्त गर्न कठिनाई थियो। त्यो पनि आफ्नै बुद्धि र विवेकले निम्त्याइएको दशा नै थियो। यस्तो परिस्थितिमा अब चुनावी हारको समिक्षा पनि गर्न सक्ने नैतिक साहस र धरातलीय यर्थाथ रहेन। 

यदि त्यो बाँकी रहेको थियो त, उनले सर्लाहीको चुनावी परिणाम आउनासाथ राजीनामाको घोषणा गरिसकेका हुने थिए होलान्। न कि चैत १ गते तथाकथित कार्यसम्पादन समितिको बैठकमा उपस्थित भएर अब कि बार गगन सरकारको प्यास मेटाउन ‘अब कि बार ससुरजी कि उद्दार’ भन्ने सन्देश प्रवाह गर्न समानुपातिक तर्फबाट निर्वाचित सदस्यमा अनावश्यक कैँची चलाउने नै थिएनन्। 

कार्यसम्पादनको बैठकमा अध्यक्षता गरिनै सकेपछि चुनावी समिक्षा बैठकमा सबैलाई खुला रुपले आफ्ना अभिव्यक्ति राख्न दिएर अन्तिममा पार्टीभित्र नयाँ एकताका लागि सम्पूर्ण नेताप्रति गरेको विगतको अपमान वा कमिकमजोरीको जिम्मा लिँदै पार्टी जोगाउन आवश्यक परे पद त्याग गर्न तयार देखिनु पर्ने थियो। तर, उनले त्यो गर्न चाहेनन्।

अब उनीसँग एउटा मात्रै हतियार बाँकी छ, त्यो हो विशेष महाधिवेशन भन्दै हिँडेको हा! हा! हु!! समूहसँग छलफल गर्ने। त्यसले के भन्छ, कस्तो दृष्टिकोण राख्छ होला भन्ने कुरा जगजाहेर नै छ। त्यही समूहलाई अब आफ्नो नैतिकताको वैशाखी बनाउँने।

कांग्रेस जतिलाई बहिष्करणमा पारेर कथित स्वतन्त्र घाम छाप र हँसिया हथौडा छाप राष्ट्रवादी वाम बुद्धिजिवि, विश्लेषकदेखि आफ्नै हा, हा, हु समूहले बचाइदिने वैशाखी कति बलियो हुन्छ, त्यो उनले विशेष महाधिवेशनको परिणामले देखाएझै स्पष्ट बुझ्ने छन्। 

तर, त्यो बुझाइले पनि उनलाई कुनै पश्चाताप हुने छैन। किन भने, उनको राजनीतिक जीवनको सुरुवातदेखि अन्त्यसम्म एउटै कारणले हुने बलियो समभावना छ।

उनको राजनीतिक जीवनको सुरुवात कांग्रेसविरुद्धबाटै भएको थियो, अनि अन्त्य पनि कांग्रेसविरुद्ध लाग्दालाग्दै नहोस भन्ने कामना छ्।

यसो भन्दा झसंग हुनु भयो होला होइन?

एक पटक पछाडि फर्किएर हेरौं त! उनी जतिबेला नेविसंघको विद्यार्थी राजनीतिमा प्रवेश गर्दै शीखरको बाटो चुम्दै थिए, त्यतिबेला उनी नेविसंघकै नेतृत्व विरुद्ध विद्रोही उम्मेदवारका रुपमा उभिएका थिए। 

गगन थापा त्रिचन्द्रको स्ववियू सचिव नेविसंघको टिकटबाट होइन, नेतृत्वविरुद्ध तत्कालीन सभापति विद्यार्थी नेता हरि आचार्यले गरेको विद्रोही टिमका सचिवबाट भएका थिए। 

अरु संगठनका नेतासँग सहकार्य गर्न र नेतृत्वविरुद्ध विद्रोह गर्दै लोकप्रियताका लागि काम गर्ने, र त्यो लोकप्रियतालाई नेतृत्वले गरेको अन्यायको रुपमा परिभाषित गर्ने उनको हिजोदेखिकै योग्यता र क्षमता हो। 

केन्द्रीय सदस्यका लागि १२औं महाधिवेशनमा दुबै समूहबाट प्राप्त गरेको सर्वाधिक मतलाई आफ्नो व्यक्तिगत लोकप्रियता भन्दै लगत्तै महामन्त्रीमा प्रतिस्पर्धा गर्ने। यसका लागि साथ दिने नेताको अर्को महाधिवेशनसम्म आइपुग्दा फोन पनि उठाउन छाडिदिने, त्यसपछि जुन समूहको नेताले महामन्त्री बनायो उसैका विरुद्ध आफ्नो साइबर जत्था परिचालन गर्ने, आफूलाई पद हस्तान्तरण गर्नका लागि नेतृत्वको चाकरी गर्न कुनै कसर बाँकी नराख्ने। तर, त्यही नेतृत्वलाई आफूले गरेको विचौलियासँगको साँठगाँठमा साथ नदिएवापत अपमानित गर्ने मात्रै होइन, अपदस्तै गर्न पनि पछि नपर्ने उनको वंशानुगत स्वभाव नै हो कि भन्ने आशंका बढाउँछ। 

उनका यी विगतका हर्कतबारे धेरैलाई थाहा छैन होला, तर गगनलाई राम्रोसँग थाहा छ, केही मान्छेलाई धेरै समय ढाँन्टीरहन सकिन्छ, धेरै मानिसलाई एक पटक ढाँट्न सकिएपनि सबैलाई सधैभरी ढाँटीरहन सकिँदैन। 

उनले एक पटक धेरैलाई ढाँटीसके। अब उनीसँग विशेष महाधिवेशनमा साथ दिने झुण्डको स्वार्थसिद्ध गर्दै आफूलाई जोगाउने बाहेक दोस्रो हतियार बाँकी छैन। 

अब अन्तिम विकल्पका लागि उनी लडिरहेका छन्। यदि उनले अझै पनि कांग्रेस सक्किए सक्कियोस् तर आफ्नो चर्चा नसक्कियोस् भन्ने आत्मकेन्द्रित राजनीति गति र मति कायमै राखिरहे भने कांग्रेस सक्किएको औपचारिक घोषणा पनि उनी स्वयंले नगर्लान् भन्ने सकिन्न। अस्तु!

गगनको राजीनामा: ‘सब कुछ लुटा के होश मे आये तो क्या किया...’ बोलको गजल जस्तै